Vindt u dat ook?

“Dat heb je goed gedaan zeg, knap hoor!”

Ik weet niet meer wat ik goed gedaan had, ik weet ook niet meer wie dat zei, zeker niet mijn moeder! Ik was zo tussen zeven en elf jaar en ik straalde. Ik had iets goeds over mezelf te horen gekregen, zogezegd een complimentje en dat was een tamelijk unieke ervaring. Ik was een goede leerling op school, mijn fraaie rapporten werden vanzelfsprekend gevonden, natuurlijk werd ik er niet om geprezen, het was een gave dat ik goed kon leren, niet een verdienste dus geen reden om mij te prijzen. Alleen op die enkele zes kwam commentaar, dat moest dus beter. De ouderen onder ons zullen dit herkennen, de vanzelfsprekendheid dat je je best deed. Daar werd zonder commentaar van uitgegaan en met dezelfde vanzelfsprekendheid werd je beknord als je in de ogen van je ouders niet hard genoeg je best had gedaan. Kortom, ’t is niet goed of het deugt niet, er was altijd wel iets.

Dat begon te veranderen zo omstreeks de jaren ’60. Zoals zoveel veranderde kwam ook de verhouding tussen ouders en kinderen in een ander daglicht te staan. Kinderen kregen antwoord op vragen waarom… Het antwoord “omdat ik het zeg” werd niet langer geaccepteerd. Dat ging niet zonder slag of stoot; met horten en stoten verbeterde de communicatie tussen ouders en kinderen. Ik vroeg een keer aan mijn moeder waarom ze zo afhoudend had gereageerd als ik iets goed deed, waarom ze me nooit een complimentje gaf. Ach, daar krijg je alleen maar meer kapsones van, was haar reactie, in goed Haags.

Pas langzaam drong het tot de oudere generatie door dat complimenten geven aan je kinderen hen juist stimuleert tot betere prestaties, tot het door de ouderen gewenste gedrag. Nu hoort het tot de gangbare omgangsvormen om een attente opmerking te maken over iemands gedrag of uiterlijk. Natuurlijk moet dat een welgemeende opmerking zijn; zomaar willekeurig of uit gewoonte iemand prijzen werkt averechts. Dan geef je die ander de indruk dat je hem/haar niet serieus neemt.

Nou lijkt dat allemaal moeilijker dan het is, gewoon je ogen en oren open houden. En durven.

Wat vindt u?

Aletta.