Vindt u dat ook?

Ik liep op straat. Er stopte een auto even verderop langs de stoeprand, een vrouw stapte uit en liep terug, mijn kant op. We hadden even oogcontact. Toen ze mij passeerde zei ik: Wat hebt u een mooi haar. Ze had knalblauw haar, daar zal ze wel veel commentaar op krijgen, dacht ik. Ze bedankte voor het compliment, we lachten elkaar vriendelijk toe ten afscheid en gingen ieder verder onze eigen weg. Dat was alles, een vluchtig contact met een vreemde die ik waarschijnlijk nooit meer zal terugzien. Ik was verrast dat het mij zo’n goed gevoel gaf.

Bij bevolkingsonderzoek komt naar voren dat bepaalde kenmerken bij elke bevolkingsgroep in meer of mindere mate voorkomen. Zo blijkt eenzaamheid vooral voor te komen bij jongeren en bij ouderen. Logisch, onder die categorieën vind je de meeste alleenstaanden. Wat niet wil zeggen dat alleenstaand per definitie tot vereenzaming leidt. Eenzaamheid is overigens iets anders dan je af en toe alleen voelen. Dat overkomt ons allemaal zo af en toe, komt in de beste huwelijken voor, zoals de volksmond zegt. Natuurlijk volgen dan de adviezen: zoek contact, wordt lid van een club, ga vrijwilligerswerk doen, etc. Terecht maar nogal voor de hand liggend.

Ik wil er nog en advies aan toevoegen, ook voor de hand liggend, dat overigens voor alle ouderen, eigenlijk voor iedereen geldt. Ga de straat op. Pak een bus naar het centrum of naar een wijk die je niet kent. Doe dat niet met het vooropgezette plan: ik moet contacten maken. Dat komt wel op je pad als het zover is. En kijk rond. Gegarandeerd dat je nieuwe dingen ontdekt. Daar krijg je een oppepper van. Je zet zo een stap om gevoelens van eenzaamheid te voorkomen of te verminderen. Dan mag je best een klein beetje trots zijn op jezelf.

Wat vindt u?

Aletta