Vindt u dat ook?

Prinsjesdag. Hebt u ook naar de buis gekeken, naar de Troonrede en de rijtoer door Den Haag? Vond u Den Haag ook zo mooi? Eigenlijk is het een heel bijzondere dag, die derde dinsdag in september. September is een maand waarin twee doordeweekse dagen een toegevoegde bijnaam hebben die niet verwijst naar een godsdienstige gebeurtenis zoals Kerstmis of Pasen. De derde dinsdag in september heet Prinsjesdag, de eerste heet Dolle Dinsdag. Op Prinsjesdag vieren we ieder jaar nog heel actief de opening van het nieuwe parlementaire jaar. Dolle dinsdag is geschiedenis, geboren op de eerst dinsdag van september 1944.

Het zal zelden zijn voorgekomen dat een gerucht met zo’n razende vaart van zuid naar noord reisde en daar met zoveel gejuich werd begroet als die dinsdag 5 september 1944. “Ze hebben Antwerpen bevrijd”, “Ze zijn in Brabant”, “Ze zijn al bij Breda”, “Ze zijn de rivieren over”, “Ze zijn bij Rotterdam, Rijswijk”. Enz. Die “ze” waren de geallieerde bevrijdingtroepen – wij kinderen zeiden de Canadezen. Op 4 juni 1944 waren zij geland in Normandie en was de bevrijding van Noord en West Europa begonnen. En dat ging voorspoedig, al vrij snel werd de grens van Frankrijk met België bereikt en werd verder opgetrokken naar Antwerpen.

Geen wonder dat de bewoners van Den Haag in alle staten van opwinding geraakten om de verwachte bevrijding. Mensen gingen de straat op – samenscholingen van meer da n drie mensen waren ten strengste verboden, mensen klommen op de daken, zwaaiend met roodwitblauwe vlaggen, iets wat in de voorgaande vier jaren levensgevaarlijk zou zijn geweest. Men verzamelde op de Rijswijkseweg, in afwachting van de bevrijders. Mijn vader kwam midden op de dag onverwacht thuis uit kantoor. Mijn bezorgde ouders verboden mij en mijn broertje ten strengste de straat op te gaan.

Maar ze kwamen niet. Ze sloegen af richting Duitsland en lieten Holland links liggen. Veel NSB’ers en in Nederland woonachtig Duitsers volgden hun voorbeeld; in onze straat was een gezinnetje met twee kinderen, met wie wij regelmatig op straat speelden en die daar al jaren woonden, ineens verdwenen.

Nooit zal ik het beeld vergeten van die ondergedoken jonge mannen die ineens bovengronds kwamen en op de daken van die hoge Haagse huizen met vlaggen stonden te zwaaien, aan weerszijden van de straat. Dat blijft voor mij Dolle Dinsdag.

Tevergeefs. Wij gingen de Hongerwinter tegemoet.

Wat vindt u?

Aletta.