Vindt u dat ook?
Een krantenbericht: een man van rond de dertig jaar is dood aangetroffen in zijn woning. Hij blijkt zo’n drie manden geleden overleden te zijn. Er is geen misdrijf in het spel, de politie gaat uit van zelfdoding. Niemand had hem gemist, niemand had iets ongewoons opgemerkt.
Vaak, te vaak komen we dit soort berichten tegen, over eenzame mensen die het niet meer zien zitten, zogezegd.
Eenzaamheid komt voor onder alle lagen van de bevolking, vooral onder jongeren tot zo 35 jaar en onder 55-plussers, zo blijkt uit onderzoek.


De Vereniging Humanitas heeft een themanummer van zijn periodiek Van Mens Tot Mens gewijd aan eenzaamheid . Met veel aandacht voor de hulpverlening door vrijwilligers.
Wat is eenzaamheid, wanneer spreek je van een eenzaam mens? Want kijk, we voelen ons allemaal wel eens eenzaam, dat komt in de beste huwelijken voor zegt de volksmond. Maar dat wil nog niet zeggen dat wij dan ook een eenzaam mens zijn. Ook alleen leven, zonder partner, betekent niet dat wij dus eenzaam zijn, zolang wij ons in het alleen leven goed kunnen vinden, het niet als een problematisch moeten ervaren.
Eenzaamheid onder ouderen is een haast natuurlijk verschijnsel. Naarmate je zelf ouder wordt, krimpt het circuit van mensen rondom je. Je bent zelf minder mobiel en dat geldt ook voor de mensen die je kent; mensen worden ziek en overlijden, en daar komt niemand meer voor in de plaats, zo gaat het nu eenmaal in het leven,.
Hoe los je die groeiende vereenzaming op? Allereerst: erken voor jezelf dat je contact nodig hebt, hou je niet groot uit valse schaamte, en ga dan eens rustig op onderzoek uit. Vraag hulp als je er niet uitkomt. Want je moet zelf de eerste stap zetten, een ander kan niet aan je neus zien dat je je eenzaam voelt of op zoek bent naar contact.
Gelukkig is daar de telefoon. Ik heb een afspraak met een van mijn kinderen dat zij iedere dag even bellen, ik noem dat wel eens badinerend: horen of ik nog leef! Natuurlijk gebeurt dat wel eens niet, zij hebben ook naast hun werk en gezin hun sociale verplichtingen. Maar ik heb gemerkt dat dit mij een enorm gevoel van veiligheid geeft. Zoiets valt ook af te spreken met iemand uit je buurt, dan is het een vorm van elkaar wederzijds in het oog houden, elkaar ondersteunen. En zo zijn er meer manieren om en dreigende vereenzaming tegen te gaan.
Overigens, we zullen er doodgewoon mee moeten leven dat oud zijn betekent contacten verliezen, meer aan huis gebonden zijn, in slaap vallen ook al is dat boek nog zo spannend. En meer van dat soort ongemakken. Maar het is toch nog steeds de moeite waard.
Wat vindt u?
Aletta.